مفصلا خسته شدم از خودم از زندگیم از ادم هایی که وارد زندگیم شدن و منو طرد کردن . احساس می کنم دوستداشتنی نیستم از تنها بودن از درک نشدن از کافی نبودن خستم ... گاهی فکر میکنم چرا هیچ ادمی وارد زندگیم نمیشه که منو واقعا دوست داشته باشه و عشق رنج های من رو به پایان کار برسونه . روزهای زیادی گذشتند اما اون ادم نرسید و من هیچگاه معنی دوستداشته شدن رو لمس نکردم (:

از روزی که این وبلاگ رو زدم حدود ۳ سال میگذره و میبینم که چقدر زندگیم تغییر کرده چقدر همه چیز عوض شده و هنوز هم زندگی همونقدر سخته ..‌. امسال هم تولد ۲۱ سالگیم تنها بودم امسال هم هیچ دوستی تولدم رو یادش نبود و با خانوادم دعوام شد و تمام روز گریه کردم حتی توی عکس های تولدم بغض داشتم و اشک توی چشمام جمع شده بود . امسال وقتی شمع تولدم رو فوت میکردم آرزو کردم که سال بعد این موقع خوشحال باشم ...